De ene Hugo is de andere niet
woensdag 25 september 2013 09:53

Hugo Raes is overleden. Hij kreeg in 1972 de Staatsprijs voor Literatuur voor zijn roman Het Smaràn en nog wat andere prijzen voor zijn literaire werk. Twee dagen na het officiële begin van deze herfst nam hij dezelfde uitgang als die andere Hugo.

De Nederlandse online nieuwsbrief Boeken over Boeken bracht het nieuws met een link naar de blog van Henri-Floris Jespers  http://mededelingen.over-blog.com/article-hugo-raes-overleden-120201851.html : De jongste jaren stel ik echter – alvast in mijn onmiddellijke (literaire) omgeving – een opflakkerende belangstelling voor zijn grillig en moeilijk onder één noemer te brengen oeuvre.

Het valt te betwijfelen of die opflakkering voor een uitslaande brand kan zorgen. Op dinsdag meldde één krant zijn dood in 14 regels. Een andere krant besteedde er 29 regels aan en had toch nog ruimte voor een fotootje van de auteur. Het was dus wachten op de boekenbijlage bij de krant maar tevergeefs. Hugo Raes staat alleen bij de overlijdensberichten met een uitnodiging voor de afscheidsplechtigheid en de vermelding In strikte familiekring zullen we Hugo later aan de natuur toevertrouwen. Zijn begrafenis zal het televisiejournaal niet halen.

Waarom worden schrijvers zo gemakkelijk op de glijbaan naar de vergetelheid gezet? Ligt het aan de kwaliteit van hun werk? In mijn kast staan nog boeken van schrijvers die vandaag zelden of nooit vernoemd worden in de media die ons elke week weer een nieuw meesterwerk voorschotelen. Soms krijg je de indruk dat de recensie al geschreven is nog voor het werk goed en wel bij de drukker ligt. Af en toe durft er eens een recensent tegenwind te geven en af te breken wat door zijn collega’s opgehemeld wordt. De voorbije maanden liet ik mij verleiden tot aankoop van een aantal romans en verhalenbundels die lovende besprekingen kregen. Het zal wel aan mijn slecht ontwikkeld beoordelingsvermogen liggen maar ik vond ze niet goed.

Commerciële waarde hebben die oude schrijvers niet meer want ze kunnen geen columns meer schrijven en niet meer op de podia staan maar ze verdienen toch meer dan 14 regeltjes als ze definitief de pen neergelegd hebben. Hun boeken staan in de bibliotheken om gelezen te worden, niet om de rekken te vullen.